|
Laura Vital: Spaanse flamencozangeres met gitarist
Interview
Tussen passie en integriteit
Wanneer flamencozangeres Laura Vital in 2000 (ze is dan pas twintig!) de Biënnale van Sevilla wint, de meest gereputeerde Flamencowedstrijd, is dat alleen maar een bevestiging van wat insiders al lang weten: dit is een van de rijzende sterren aan het flamencofirmament. Ze heeft dan al diverse minder belangrijke wedstrijden voor Cante Jondo gewonnen. De prijs in Sevilla betekent meteen haar internationale doorbraak.
Laura Vital leeft al haar hele (jonge) leven in Andalusië in Spanje en spreekt enkel Spaans. Hispanista Kristel Gobien belt haar op in het verre Sevilla.
De jonge Spaanse is een spraakwaterval. Ze ratelt aan een stuk door en vertelt heel enthousiast over haar passie, de flamencozang, de Cante waaraan ze haar hele leven wil wijden.
Waar komt die passie vandaan?
Ze zit in mijn genen. Mijn vader en grootvader waren allebei cantaores. Ze verdienden wel niet de kost als zanger, maar in brede familiekring en bij speciale gelegenheden en op feestjes zongen ze altijd. En hun repertoire was heel uitgebreid. Zingen was voor mij dus de natuurlijkste zaak van de wereld. Later ben ik ook in Sevilla in de leer gegaan bij Callito Sanchez en Maranchito. Bovendien kom ik uit Cadiz waar de flamencotraditie heel erg leeft, ook onder de jeugd.
U maakt uw eerste (en voorlopig enige) solo cd al op uw vijftiende.
Ik had al zo vaak in intieme kring gezongen dat ik op mijn elfde voor het eerst in het openbaar, in een club, een pena flamenca, optrad. Dat had zo'n succes dat ik andere aanbiedingen kreeg. Ik nam deel aan verschillende wedstrijden en haalde erg goede uitslagen. Daardoor kreeg ik de kans een cd op te nemen. Ik noemde hem Cantando junto a la Mar en ik zong daarop een aantal nieuwe, onbekende palos.
Is dat niet uitzonderlijk een Cantaora, een vrouw die flamenco zingt?
Vroeger was het flamencowereldje echt wel macho en werd je als vrouw gemarginaliseerd. Tenzij je danste natuurlijk. Ik dans zelf behoorlijk, maar ik wilde mij specialiseren in het zingen. Nu is er van discriminatie geen sprake meer. Er treden meer en meer cantaoras op de voorgrond. Bovendien krijgen jonge mensen, mannen zowel als vrouwen, heel veel steun in Spanje.
Put u voor uw repertoire vooral uit de traditie?
Uiteraard. Mijn vader leerde me alle klassiekers. Ik heb een flexibele stem en ik kan alle genres zingen. Maar ik houd vooral van de Seguiriyas en Granaînas en alles wat van Cadiz afkomstig is, zoals de Carraccoles en Allegrias. Ik vind het heel belangrijk dat de traditie in stand gehouden wordt en tracht dingen die verloren dreigen te gaan opnieuw onder de aandacht te brengen. Daarom doe ik veel onderzoek. Zo herontdekte ik la Sarabande de SanLucar, een oude Palo. Een Rosas over de vreugde en de ironie van de gitana. Toen ik die opnieuw zong was dat voor iedereen een echte revelatie. Maar Flamenco is ook een levende kunst. Ik laat de samenstelling van mijn programma altijd afhangen van het publiek en de plaats. Treed ik op voor de universiteit dan zing ik moderne dichters. In een zigeunerwijk breng ik dan een ander, volkser repertoire. Het contact en de wisselwerking met het publiek is bijzonder belangrijk en werkt inspirerend.
Treedt u het liefst op met Cante puro?
Dat doe ik inderdaad het liefst. Met enkel een gitaar als begeleiding komen de liederen het best tot hun recht. Maar ik sta ook open voor vernieuwing en voor andere invloeden. Ik ben altijd te vinden voor een cross over of een fusion met andere muziekvormen. Zo trad ik al samen op met een Cubaans orkest en ik zong de Amor Brujo van Manuel de Falla, een klassiek werk met volkse invloeden. Op flamenco festivals musiceerde ik in de meest diverse combinaties. Ik ben dus zeker geen rigide puriste en wil niet vastroesten in de traditie.Waarschijnlijk zing ik binnen tien jaar totaal anders dan nu. Maar aan de commercie wil ik geen toegevingen doen.
U bent heel recent lerares geworden!
Ja, ik doceer bij de afdeling Cante van de Fundación Cristina Heeren in de Barrio Santa Cruz in Sevilla . Het is een geweldig positieve ervaring. Ik kan me daar helemaal in uitleven en leer er zelf ook veel van. Ik moet nu bewust verwoorden wat ik vaak onbewust en al doende van mijn vader en grootvader heb geleerd. Het geeft me echt een kick als ik hoor hoe mijn leerlingen vorderingen maken.
U hebt daarnaast ook een goedgevulde concertagenda met regelmatig buitenlandse concerten. Staat er nog iets anders op het programma?
Als alles goed gaat, ligt er in januari volgend jaar een nieuwe cd in de winkel. Maar als dat niet zo is, vind ik dat niet zo erg. Ik wil er immers niet te snel aan werken. Het moet een integere cd worden, waarin voor mij alles klopt. Een heel intieme cd ook, die niet commercieel is, maar authentiek, eentje die blijft. En daarom wil ik er rustig de tijd voor nemen.
Kristel Gobien en Guy Kestens
 Top
Copyright © 2005 vzw Kontekst - Pagina gewijzigd op
06-aug-06
door de webmaster.
|